Minggu, 02 Januari 2022

Serat Tripama

Serat Tripama

1.
Yogyanira kang para prajurit,
lamun bisa samya anuladha,
kadya nguni caritane,
andelira sang Prabu,
Sasrabau ing Maespati,
aran Patih Suwanda,
lalabuhanipun,
kang ginelung tri prakara,
guna kaya purune kang den antepi,
nuhoni trah utama.

(Yogyane (becike) para prajurit, kabeh bisa niru (nyonto) kaya dongengan jaman kuna, andel-andele sang Prabu Sasrabau ing negara Maespati, sing asmane Patih Suwanda. Lelabuhane (jasa) kang diantepi dening patih Suwanda marang negara digelung (diringkes, dipadukan) dadi siji yaiku: guna, kaya, purun, nuhoni (ngantepi) trahing wong utama.

2.
Lire lalabuhan tri prakawis,
guna bisa saneskareng karya,
binudi dadi unggule,
kaya sayektinipun,
duk bantu prang Manggada nagri,
amboyong putri domas,
katur ratunipun,
purune sampun tetela,
aprang tandhing lan ditya Ngalengka aji,
Suwanda mati ngrana.

(Tegese lelabuhan telung prakara yaiku : 1. guna, bisa mrantasi gawe supaya dadi unggul, 2. kaya : nalika paprangan negara Manggada, bisa mboyong putri dhomas, diaturake marang ratu, 3. purun : kekendale wis nyata nalika perang tandhing karo Dasamuka, ratu negara Ngalengka, patih Suwanda gugur ing madyaning paprangan.)

3.
Wonten malih tuladhan prayogi,
satriya gung nagari Ngalengka,
sang Kumbakarna namane,
tur iku warna diyu,
suprandene nggayuh utami,
duk awit prang Ngalengka,
dennya darbe atur,
mring raka amrih raharja,
Dasamuka tan keguh ing atur yekti,
de mung mungsuh wanara.

(Ana maneh conto sing prayoga (becik) yaiku satriya agung ing negara Ngalengka sing asmane Kumbakarna. Sanadyan wujude buta, parandene kepengin nggayuh kautaman. Nalika wiwit perang Ngalengka dheweke nduwe atur marang ingkang raka supaya Ngalengka tetep slamet (raharja). Dasamuka ora nggugu guneme Kumbakarna, jalaran mung mungsuh bala kethek.)

4.
Kumbakarna kinen mangsah jurit,
mring kang raka sira tan lenggana,
nglungguhi kasatriyane,
ing tekad datan purun,
amung cipta labuh nagari,
lan nolih yayah rena,
myang leluhuripun,
wus mukti aneng Ngalengka,
mangke arsa rinusak ing bala kapi,
punagi mati ngrana.

(Kumbakarna didhawuhi maju perang, ora mbantah jalaran nglungguhi (netepi) watak satriyane. Tekade ora gelem, mung mikir labuh negara, lan ngelingi bapak ibune sarta leluhure, sing wis mukti ana ing Ngalengka, saiki arep dirusak bala kethek. Luwih becik gugur ing paprangan.)

5.
Yogya malih kinarya palupi,
Suryaputra Narpati Ngawangga,
lan Pandhawa tur kadange,
len yayah tunggil ibu,
suwita mring Sri Kurupati,
aneng nagri Ngastina,
kinarya gul-agul,
manggala golonganing prang,
Bratayuda ingadegken senapati,
ngalaga ing Korawa.

(Ana maneh sing kena digawe patuladhan yaiku R. Suryaputra ratu ing negara Ngawangga. Karo Pandhawa isih sadulur seje bapa tunggal ibu. R. Suryaputra suwita marang Prabu Kurupati ing negara Ngastina. Didadekake manggalaning (panglima ) prajurit Ngastina nalika ing perang Bratayuda.)

6.
Minungsuhken kadange pribadi,
aprang tandhing lan sang Dananjaya,
Sri Karna suka manahe,
dene sira pikantuk,
marga dennya arsa males-sih,
ira sang Duryudana,
marmanta kalangkung,
dennya ngetog kasudiran,
aprang rame Karna mati jinemparing,
sumbaga wirotama.

(Dimungsuhake karo sedulure dhewe, yaiku R. Arjuna (Dananjaya). Prabu Karna seneng banget atine jalaran oelh dalan kanggo males kabecikane Prabu Duryudana. Mulane banget anggone ngetog kasudiran (kekendelan). Wusanane Karna gugur kena panah. Kondhang minangka prajurit kang utama).

7.
Katri mangka sudarsaneng Jawi,
pantes lamun sagung pra prawira,
amirita sakadare,
ing lalabuhanipun,
aja kongsi mbuwang palupi,
manawa tibeng nistha,
ina esthinipun,
sanadyan tekading buta,
tan prabeda budi panduming dumadi,
marsudi ing kotaman.

(Conto telu-telune mau minangka patuladhan tanah Jawa. Becik (pantes) yen sakabehe para perwira nuladha sakadare (sakuwasane). Aja nganti mbuwang conto, jalaran yen tibaning apes dadi ina. Sanadyan tekade buta, ora beda kalawan titah liya, nggolek kautaman.)

Tegese tembung :
yogyanira = becike, sebaiknya.
prajurit = bala, tantra, saradhadhu, bala koswa, tentara.
kadya = lir, pindha, kaya, seperti.
nguni = jaman biyen, dahulu kala.
andelira = andel-andele , andalan.
lelabuhanipun = jasane, jasa.
ginelung = diringkes, dipadukan.
guna = kapinteran, kepandaian.
kaya = bandha donya, kekayaan.
purun = wani, gelem, keberanian.
nuhoni = netepi, menepati.
trah = turun, tedhak, keturunan
utama = becik, apik, terbaik.
lir = kaya, teges, makna, arti.
saneskareng = saneskara + ing = samubarang, sakabehe, sembarang.
karya = gawe, kardi, pekerjaan.
binudi = budi + in = diupayakake, diusahakan.
sayekti = sayektos, temene, sesungguhnya.
duk = nalika, ketika.
dhomas = 800. samas = 400.
tetela = cetha, terang, jelas.
aprang tandhing = perang ijen lawan ijen, perang satu lawan satu.
ditya = buta, raseksa, diyu, wil, danawa, raksasa.
ngrana = ing paprangan, palagan, pabaratan, medan perang.
suprandene = parandene, sanajan mangkono, walaupun demikian.
darbe = duwe, mempunyai.
raka = kakang, kakak.
raharja = slamet, wilujeng, rahayu, rahajeng, selamat, sejahtera.
de mung = dene mung , jalaran mung, hanya karena.
wanara = kethek, kapi, rewanda, kera.
kinen = ken + in = dikongkon, diutus, diperintah.
mangsah jurit = maju perang, menuju ke medan laga.
sira = dheweke, piyambakipun, panjenenganipun, dia.
lenggana = nolak, mbantah, menolak.
datan = tan, ora, tidak.
labuh = berjuang.
yayah rena = bapak ibu, ayah dan ibu.
myang = lan, dan
arsa = arep, ayun, apti, akan.
punagi = sumpah.
palupi = conto, sudarsana, tuladha, contoh.
narpati = ratu, raja, katong, narapati, naradipati, narendra, raja.
kadang = sedulur, saudara.
suwita = ngabdi, menghamba.
kinarya = karya + in = digawe, dipakai.
agul-agul = andel-andel, andalan.
manggala = panglima
senapati = pangedhene prajurit, pemimpin perang, panglima perang.
manahe = atine, hatinya.
pikantuk = oleh, mendapat.
marmanta = marma + anta = sebabe, sebabnya.
kasudiran = kekendelan, kasekten, kesaktian.
jinemparing = jemparing + in = dipanah.
sumbaga = kondhang, kaloka, kajanapriya, terkenal.
wirotama = wira + utama = prajurit pinunjul, prajurit yang hebat.
katri = katelu, ketiga.
sudarsaneng = sudarsana + ing = conto.
amirita = nirua, ikutilah.
kongsi = nganti, sampai.
dumadi = titah, makhluk.
marsudi = ngupaya, nggoleki, berusaha.
kotaman = ka+ utama+ an = keutamaan.

Rabu, 16 Juni 2021

Dudu Malin Kundang

Dening Hanifa Farikha Zahra


Jenengku Asmara, biasa diundang Asma. Aku sekolah ning SMP Selamat Sentosa Aman Bahagia, saiki ngancik bangku kelas 8. Aku arep cerita pengalamanku kang rada ora kepenak nalika liburan sekolah wingi.

Isuk iku nalika aku tangi turu aku bingung omahku sepi banget. Bapak lan ibuku ora ana ning omah, adiku sing biasane isuk-isuk ndelok acara curhat neng indosiar ya ora ana ning ruang keluarga. Aku banjur menyang dapur amarga ngelak lan arep njupuk banyu putih banjur dakombe. Amarga omah sepi banget aku langsung menyang kamar lan turu maneh. Paling sekitar setengah jam nganti ibuk bapaku kondur.

Ora kerasa anggonku turu wis suwe. Srengengene wis njedul duwur banget banjur aku kaget amarga aku telat tangi. Aku ketemu adikku kang lagi ndelok upin-ipin karo mangan jajan chiki. "Walah isuk-isuk wis adus, wis mangku jajan barang", karep ameh ngece. "Lha sampeyan iki piye ta, iki lak wis awan, delengen ta neng jaba wis padhang jingglang", adikku mbalesi omonganku. Aku banjur ndelok jam, jebule wis arep jam 9. Aku banjur cepet-cepet menyang kamar mandi lan adus. Dina iki aku arep dolanan sepeda karo kancaku mengko yen aku telat ndak ditinggal.

Nalika arep menyang kamar mandi, aku weruh ana iwak ngeleper ngeleper ning ember. "Lhaaa ibuk iki kepiye ta, sajane lak wis ngertos a yen iwak iki uripe ning banyu, malah disalap ember sing ra ana banyune. Mengko dak iwake mati", aku kaget amarga iwake sentik-sentik arep mati. Banjur aku njupuk banyu nang cidhuk lan ember kui dakisi banyu. "Lhaa lucune iwake. Sing ngati-ngati ya wak, bejane kowe ketemu aku dadi ra sida mati", aku banjur menyang kamar mandi sawise weruh yen iwak iku wis isa obah maneh. Nalika aku rampung adus, aku weruh ibuku lagi mbucal banyu ning ember sing ana iwake mau. "Lho lho lho bu, njenengan iki pripun ta, mengko yen dibucal banyune, iwake meninggoy", aku banjur mlayu marani ibuku. "Lha kowe iki sing piye, iwak iki lak kudu mati ta nanging arep dimasak. Apa arep mangan iwak urip?", ibu banjur njlentrehake menawa iwak kuwi arep dimasak. "Lha tetep wae sakne iwake ta bu, tingali ah iwake lak lucu-lucu", aku tetep ora trima iwake arep dipateni. "Ya wis yen ngono iwak iki rumati mengko awan kowe rausah mangan, ngono a sing mbuk karepke?", ibu katon rada jengkel. Aiss aku bingung, mengko yen aku ra oleh mangan tenan piye, banjur aku ketemu ide nggo bantah ibu, "Hayolo bu, njenengan pikantuk dosa amarga mateni makhluk ciptaane Allah, hayolo hayolo". "O yen ngono menisan anggone oleh dosa, kucingmu kae gorok sisan kene", ngendikane ibu medeni. Aku sing rada ngeri enggal-enggal nyauti, "Astaghfirullah bu istighfar-istighfar, anak kados kula niki namung gadhah ingon-ingon setunggal neng donya niki lho bu hehehe". "Halah wis wis kono lho ndang dolanan tah apa, ngeniki iwake mau wis arep mati dadi urip meneh", ngendikane  ibu kang ngerasa keganggu. Aku kang rada jengkel amarga ra isa nyelametke iwak kang lucu lucu mau banjur menyang ruang keluarga lan ndelok tv karo adiku.

Ora kanyata suwe, kanca-kanca marani aku lan arep dijak pit-pitan. Aku banjur ngetokna pit ku lan pamitan karo ibuku, "Bu kula badhe pit-pitan nggih?". "Iyo, nanging nik pit-pitan aja cul tangan loyo", pesene ibu. "Nggih bu siap, samlekom", aku banjur metu lan pit-pitan karo kancaku.

"Weeee sawangen leh sepeda anyarku, bodine matoh tenan ta?", Tarmi pamer sepeda anyare. "Walahh iya je muantep iku nak dinggo balapan karo cul tangan", Makmun banjur nyauti. Aku kang ora bisa cul tangan banjur melu ngomong, "Lhaa aku raiso cul tangan, ambekan ora entuk karo ibuku cul tangan". Anggone pitpitan gatuk ning prapatan panggonane Pak Tarno tukang cilok mangkal. "Wey wey ayo tuku cilok disik", omonge Tarmi kang kepengen tuku cilok. "Pak Tarno tumbas cilok", aku nyeluk Pak Tarno arep tuku cilok. Makmun kang bocahe nyelelek ujukujuk gawe bedek-bedekan, "Bunder bunder apa kang luwih bunder saka ciloke Pak Tarno?" "Mustaka ne Pak Tarnoo, hahahaha", jawabku lan Tarmi karo guyu cekakaan. Pak Tarno kui mustaka ne botak bunder menceling kaya lampu taman, ora heran yen senengane dinggo nyek-nyekan bocah-bocah sing pada tuku ciloke. Senajan ngono kuwi, Pak Tarno gak tau duka, paling mok mesem. Sawise tuku cilok, Tarmi malah ngejak balapan nyambi cul tangan, "Ayo balapan pit karo cul tangan". Pak Tarno paring pesen, "We aja balapan karo cul tangan, ngono kui bahaya". Makmun banjur nyauti, "Halah mboten napa-napa pak, namung cedak kok". Aku iseh kelingan pesene ibu menawa mboten pareng pit-pitan karo cul tangan. Tarmi malah nakoni aku, "Piye Ma? Kue gelem rak? Ra gelemyo cupu hahaha". Aku kang gaseneng diarani cupu, banjur nyaut, "Oke sapa sing cupu? Ayo gasss" Ning jero atiku halah sepisan wae rapopo rangarah dikutuk dadi watu karo ibu. Pak Tarno lajeng ngendika, "Hayolo wis tak ilengke loyo". "Halah ayo gass, sijii, loroo, ayooo", Makmun banjur menehi aba-aba lan balapane dimulai.

Wiwitane aku rada gaya iki amarga aku iki ora patia bisa numpak pit karo cul tangan. Nanging aku pd wae ketimbang dikira cupu. Amarga aku ning buri dewe aku banjur ngolahi pit ku rada banter ananging uga karo nyeimbangna setangku. Nalika aku wis isa mbalap Makmun, aku mlengak samping arep mameri yen aku wis isa cul tangan. Dadakan aku kelangan keseimbangan banjur sepedaku oleng lan nabrak senteng listrik munine gubrakkkk. Waduhhh awaku rasane loro banget. Meneh dengkulku tatu amarga kena kerikil-kerikil ning lemah. Aku nibani pitku ananging sikilku sing kiwa uga ketiban awaku. Makmun lan Tarmi banjur mendek lan nulungi aku. Pak Tarno kang pireng ana suara wong ciblok banjur melu nulungi aku. Awaku kerasa loro kabeh banjur aku nangis. Aku banjur diterke mulih moro omahku.

Ibu kang ngertos aku muleh dolan nangis karo dengkulku tatu banjur bingung. "Lhaaa kowe iki kenapa ta?", ibu katon kuwatir. "Niku bu, sepuntene wau kula numpak pit cul tangan, hiksss", aku jawab karo senggruk-senggruk. "Walahh lha ngeneto nik ora nggugu omongane wong tua, sesuk ora nggugu meneh ya ben dadi watu koyok Malin Kundang", ngendikane ibu malah meden-medeni. Aku kang wedi yen dadi watu malah tambah nangis lan jaluk sepura marang ibuku, "Ngapuntene bu, mboten kula baleni malih". "Ya wis, temenan lho ya aja dibaleni maneh", ibu mboten duka. "Nggih bu, saestu", jawabku sambi ngempet lara amarga tatu neng dengkulku.

Bar iku aku kapok moh pit-pitan karo cul tangan malih. Bener ngendikane Ibu lan Pak Tarno yen pit-pitan karo cul tangan kuwi bahaya. Dina iku sak wise aku njaluk ngapura marang Ibu, Ibu banjur ngobati tatuku. Ananging, nalika aku njaluk mangan jebule masakane durung mateng amarga iwake isih durung mati lan lagi segone sing mateng. Dina iku aku temenan ngerasa apes.

Senin, 25 Mei 2020

Kumpulan atur sungkem ing riyaya 2020

Sugeng siyang, anakku....
Mugi gusti tansah nyembadani menapa ingkang dados gegayuhanmu. Ing riyaya menika ugi dados pepanggihan pungkasan pasinaon;
Bu endah nyuwun pangapunten awit sedaya kalepatan anggenipun mucal, mboknenawi sadangu anggenipun srawung, anggenipun micara, anggenipun maringi tugas kathah kalepatan. 

Nyangkingke berkat
Berkate Juminten
Menawi lepat
Nyuwun pangapunten

Sugeng mengeti riyaya kanthi rena pengglih, mugi sedaya ibadah lan tumindak kita ing wulan ramadhan tinampi marng Gusti ugi kita kalebet golongan tiyang ingkang taqwa. 

Matur nuwun, mangga sami nyerat atur pangapura mawi basa bocah-bocah piyambak. 🤗🤗🤗 

Minggu, 24 Mei 2020

Ketika Kepercayaan Tergadaikan

Kamu jatuh, 
Ya, jatuh dalam kubangan yang sama.

Bagaimana bisa kepercayaanmu digadaikan begitu saja? 
Marah? Iya. Apa hakmu? 
Berkaca dan lihatlah. 
Ketika yang menyakitimu justru adalah orang terdekatmu, 
Bahkan sampai tega sengaja menggadaikan kepercayaanmu, 
Lantas? 

Kembalilah berkaca. Hapus air mata itu. 
Tak ada yang lebih bisa mempercayaimu.
Kecuali, diri kamu sendiri. 

Bangkitlah. 
Bayangkan yang menyakitimu adalah wujud pedulinya denganmu. 
Tersenyumlah. 
Kamu kuat, kamu hebat. 
Sedalam apa ia menggadaikan kepercayaanmu, ia hanyalah orang yang didekatmu.

Merasa beruntunglah.
Bukan diri kamu
Bukan raga kamu
Bahkan bukan hatimu 
Yang menjatuhkan dan menggadaikanmu. 


Kamu, bangkit dan tersenyumlah. 
Bilang pada dirimu. 
Kamu harus kuat dan yakin jika kamu bisa melewati semuanya. 
Sendiri. 

Jumat, 22 Mei 2020

23 Mei 2020; a Tribute to Someone Who Gave His Love Perfectly




(Kak, pulang bentar. Di rumah ada ular) pesan singkatku kuharap segera dibacanya.
10, 15, 20, 25....
Baru 25 menit kemudian pesan terbalas.
(Ok). Selalu jawaban pendek yang kuterima.
Pintu tertutup, lampu dimatikan, lengkap dengan kue tart yang sudah siap untuk dipersempahkan sebagai kejutan kecil-kecilan. Terdengar derap langkah yang turun dari sepeda motor.
"Dik, mana ularnya?" katanya setelah membuka pintu.
Dan....
"Selamat ulang tahun, Om. Selamat ulang tahun" teriak tiga keponakannya dari balik pintu.
"Astaghfirullah" seperti biasa, jawaban pendek.
"Selamat ulang tahun, Om Ain" aku membawa keluar kue lengkap dengan lilin angka 28 diatasnya.
Aku melihat ada raut terharu diwajahnya namun segera diubahnya menjadi tawa bahagia dengan menggendong keponakan yang ke-3.
"Mana ularnya, mana?" ledeknya menghampiriku sambil mencubit kecil hidungku.
"He.. he.."
"Ulang tahun, ya, Nang. Wis kasembadan apa sing mbok pengini (Semoga tercapai apa saja yang menjadi keinginanmu,-red)" lanjut Ibu, dari balik pintu kemudian mencium pipi dan dahi putra bungsunya itu.
"Ayo, segera tiup lilin. Sebentar lagi upacara Api Unggun akan dimulai" ajakku. Aku tahu hari ini beliau akan menjadi Pembina Upacara Api Unggun di perkemahan yang dilaksanakan di lapangan dekat rumahnya.

Setelah tiup lilin dan memakan sedikit kue sebagai ceremony, beliau langsung pamit untuk kembali ke perkemahan. Waktunya tidak banyak, tapi kami tahu beliau selalu menyempatkan hadir setiap ada yang membutuhkan.

Itu, perayaan yang pertama dan terakhir. Selepas itu tak ada perayaan apapun. Kita paham, dalam kondisi yang sudah berkeluarga, perayaan seperti itu hanya membutuhkan pemikiran tak lebih dari 1%. Masih banyak yang lebih dan butuh kita pikirkan.

"Kak, bangun. Bangun. Bangun, Kak" aku menepuk-nepuk pipinya. Berusaha membangunkannya. Tapi sampai beberapa menit tidak ada respon.
Kuganti posisiku tepat di depan beliau yang kala itu tidurnya membelakangiku. Kupegang kakinya, masih hangat. Dan tak sengaja terpegang kasur yang berada di bawah kaki beliau. Basah.
Aku berlari menuju ruang depan. Memanggil Ibu dan Bapak yang tidur di kamar depan.
Ibu seketika berlari. Kulihat Bapak menyusul.
"Lah apa iku mau (kenapa itu tadi,-red)" tanya Ibu.
"Ora ngerti aku, Bu. (Tidak tahu saya, Bu, -red)" jawabku masih berusaha membangunkan dengan menepuk-nepuk pipinya. Suara dengkuran hebat itu semakin lambat. Terlihat seperti penggalan-penggalan sangat sakit tetapi masih menikmati tidur.
Bapak juga berusaha membangunkan dengan memijat tangannya.
Ibu datang membawa teh hangat. Kusuapkan tetapi keluar kembali dengan pasti. Bapak masih berusaha membangunkan. Dan, helaan napas sangat panjang itu terdengar. Berakhir. Selesai.
Bapak menjerit. Ibu menjerit.
Aku? Aku diam memandang wajah yang aku sangat sadar tidak akan bangun kembali.
Tetiba saudara, keluarga datang. Berhamburan mendekat. Ibu angkatku terlihat menangis tersedu di dekapan Bapak angkatku. Aku bingung. Bingung.
Aku masih berada di samping Almarhum. Ibu yang disebelah kananku menangis, terdengar ocehan-racauan yang menyesali kenapa menantu pertama yang sangat disayanginya, pergi lebih dulu meninggalkan anaknya.

Aku? Masih diam. Seorang saudara berusaha membisikkan di telingaku.
"Tangiske, Ndhuk (Tangiskan, Nak)".
Aku masih diam. Diam. Memandang wajah itu. Batinku menyapanya.
"Innalilahi wa innailaihi rooji'uun. Hanya sampai disinikah, kau menemaniku, Kak? Baiklah, berangkatlah lebih dulu. Aku kuat. Bukankah janji kita, siapapun yang berangkat lebih dahulu, yang ditinggalkan harus kuat".

Dan, aku menemaninya pulang. Pulang kembali ke tanah kelahirannya untuk dimakamkan.
Entah berapa pelayat yang tak sempat kusapa. Mereka datang menguatkanku. Menguatkan dengan kalimat yang entah bisa kucerna atau tidak.

"Aku ridha, Kak. Berangkatlah. Aku yang menjadi saksi atas langkahmu, dan hidupmu yang kau gunakan mencari nafkah. Aku yang menjadi saksi atas tanggung jawabmu kepada keluargamu. Aku saksinya."

Kalimat perpisahan itu kuucapkan sebelum Almarhum dimandikan dan kemudian ditata adatnya sebuah kematian. Dimasukkan dalam keranda. Diantarkan dengan mobil Ambulance. Aku masih di dekatmu.
Tapi maafkan, aku masih belum kuat mengantarkanmu sampai ke peristirahatan terakhirmu.

Dan, kematian memisahkan kebersamaan kita.

Untukmu, kekasihku, yang sudah setahun lebih dua bulan pergi mendahuluiku...
Selamat tanggal 23 Mei 2020.
Selamat tanggal lahirmu, Kak.

Sudah 2 tahun kulalui tanggal 23 Mei.
Dan tahun ini;
Allah menakdirkan tanggal 24 April, tanggal lahirku, sebagai pembuka Ramadhan. Dan Allah-pun menakdirkan tanggal 23 Mei, tanggal lahirmu, sebagai penutup Ramadhan.
Tak akan kuberandai-andai. Karena bagiku bertemu di pusaramu untuk mengucapkan selamat tanggal lahirmu itu sudah cukup bahagia untukku sekaligus menutup Ramadhan ke-2 tanpamu.

Terimakasih atas segala cinta&kasih yang kau sempurnakan untukku.
Terimakasih.
Terimakasih.
Terimakasih.

Dan untuk anak-anak yang kau titipkan untukku, percayalah. Mereka menjagaku dengan baik. Sebaik apa yang kau berikan kepada mereka.

Selamat tanggal 23 Mei 2020 Kakak, teman, sahabat, suami yang pernah ditakdirkan bersama, namun belum sampai selamanya.
Ramadhan, terimakasih. Kututup dengan pesan singkatku untuknya.
"Aku, merindunya".

Kamis, 23 Januari 2020

mengunjungi diri



H+7, hari ke-23.

Lama tak mengunjungi diri, (mungkin) terkunci. Apa kabar kamu, apa kabar coretanmu, apa kabar rentetan katamu? Terlalu sibuk, sampai lupa memeluk. Tubuhmu butuh bercengkrama, dengan suatu yang biasa, biasanya.Sekedar menoreh, semoga kelak jadi rangkaian skenario yang akan dirimu ceritakan -ke mereka- anak cucumu lewat runtut takdirmu.

Foto diambil pukul 05.50-an. Matahari enggan muncul, kala malam itu dingin memukul. Deras air masih terkira, bagimu yang masih asyik bersibuk ria.
Mengajak salah satu dari mereka, meninggi lewat jalan sepi. Terjal. Rembang indah. Lengkok jalur bercerita tentang pegunungan yang sempat vulgar dengan cerita, yang kini tinggal kabar kabur.

Disisi jalur,  hijau padi tumbuh subur. Sangat subur. Diri berada di titik, dimana kendeng kala itu sangat diperjuangkan, demi sebuah misi, melindungi bumi.
Ah, tak menyangka akan disini, kaki menginjak dengan diri yang dari kemarin ringkih tergeletak.
Menikmati sudut keasrian ditengah hiruk pabik yang tetap beroperasi sesuai kesepakatan.Di lereng ini, sangat nyaman, sangat. Diri betah, dan semoga rentetan doa terkabul, untuk segera berbenah.Rembang, di sudut kotamu yang ujung, tak sekedar motivasi, tak sekedar ekspektasi, tak sekedar harapan diri. Banyak semoga, semoga, dan semoga untuk menetap di ujung kotamu. Karena disini, diri terkunjungi.

Rabu, 15 Januari 2020

Nikmat Tuhan mana yang kau dustakan?



Sangat kerdil, ketika tubuh disentil. Dengan sakit, raga tak bisa berkelit. Bagaimana bisa untuk biasa jika yang semula bergerak bebas kini harus yg terkulai lemas.

Tuhan tahu kapan waktu istirahatmu. Dipaksakan semaumu, Tuhan-pun akan menghentikanmu. Caranya, pasti tak akan kau sukai. Hanya Tuhan ingin melihatmu lebih mensyukuri. 

Sakit.
Waktumu memanjakan diri.
Waktumu berhenti.
Waktumu berpikir kembali.

Sampai mana kau telah bergerak, sampai mana kau bertindak, hingga Tuhan harus menegurmu, dengan sakitmu.


Terimakasih, Tuhan.
Diingatkan kembali untuk terus mensyukuri.
Nikmat sehat yang tak bisa dibeli, dengan apapun tak akan terganti. 

Fabiayyi alaai rabbikuma tukadzdzibaan....
Nikmat Tuhan mana yang kau dustakan....
Merasakan pahit saat makan....
Keceriaan yang terasa ditahan....
Gerak-pun tak bisa dibebaskan....

Terimakasih, Tuhan.
Atas sakit yang Kau anugerahkan. 




Rembang, 13-16 Januari 2020
Manusia ringkih dalam sakitpun tetap berdalih.